‘I can see paradise by the dashboard light’

close

In Total Eclipse of the Heart worden de zwart-wit gevoelens die popliedjes uitdrukken gebruikt om genuanceerde emotionele scènes weg te zetten. Dat is niet makkelijk. Hoe streven regisseur Liesbeth Gritter en haar spelers naar de volmaakte voorstelling?

Tekst Jan van Tienen Foto Nichon Glerum

Total eclipse of the heart opent met een bekend geluid. De personages van spelers Thijs Bloothoofd, Vincent Brons, Paul van der Laan en Gerardjan Rijnders zingen al hun teksten, en die teksten komen rechtstreeks uit Engelstalige Top2000-liedjes. Begroetingen worden geuit met de ‘Hello’s’ van Adele, Nirvana en Lionel Richie. Later in het stuk worden songteksten van acts als Queen en U2 gebruikt om drama, gemis, lijden, eenzaamheid uit te drukken. De Grote Emoties. Maar bij de try-out was het nog niet wat het moest zijn. ‘Het liep nog niet helemaal’, zei Vincent.

‘Het loopt lekker!’, zegt hij een week later. Hoe hebben de regisseur en spelers dat voor elkaar gekregen? ‘Maandagmiddag’, zegt Liesbeth. ‘Toen kwam de voorstelling echt bij elkaar. Het belangrijkste was dat er een symbiose ontstond tussen de spelers. Het luistert bij dit stuk heel nauw: het spel, de timing van de teksten. Als het niet loopt, zoals bij de try-out, dan ligt de aandacht van het publiek verkeerd. Ik probeer in abstracte zin grote emoties uit te beelden. Pas als het stuk goed loopt, ziet het publiek wat ik wil.’

Grote Emoties

En hoe kwam de voorstelling tot stand? Wat moet het publiek zien? ‘Ik hou echt niet zo van toneel’, zegt Liesbeth. ‘Of liever gezegd: ik was klaar met het hele theatrale, met de grote emoties die acteurs soms uitbeelden. Ik dacht: dat doe je avond na avond. Ik geloofde het gewoon niet meer. Ook merkte ik dat ik mezelf ging herhalen in mijn werk. Daarom nam ik een sabbatical en in dat jaar bedacht ik dat ik dan misschien zelf iets moest doen met die Grote Emoties. Zo kwam ik uit bij de popmuziek. Ik zit veel in de auto, en als ik dan popmuziek luister gaat dat snel naar de ziel. Popliedjes zijn vaak extreem zwart-wit in hun teksten en emoties. Daar wilde ik iets mee. En zo kwam het dat ik een jaar lang de Top2000 heb uitgeplozen op Engelstalige nummers met teksten die ik zou kunnen gebruiken. Daar is de voorstelling uit voortgekomen. Die is niet per se alleen maar als feest van herkenning bedoeld. Het is een vrij conceptuele voorstelling, waarin we met popteksten emotie willen laten voelen.’

‘Don’t show it to me…’

Voor het perfectioneren van de voorstelling heeft Gritter enkele methodes. ‘We krijgen soms als grapje een mantra van Liesbeth’, zegt Vincent. ‘Don’t show it to me, let me see it.’ Liesbeth: ‘Maar dat is ironisch hoor. En als mensen schmieren op het toneel moeten ze een euro in de pot doen’. Maar het bijschaven van de voorstelling zit hem toch vooral in de gekende methode: ‘Hard werken, invoelend zijn en goed op de details letten.’

En dat werkt. Terwijl we op de Westerkeyn zitten te praten, komt Kees Lesuis, de artistiek leider van Oerol, langsgelopen. ‘Het is mooi jongens! Ik vind alle vier de spelers heel goed en het stuk is treurig en grappig tegelijkertijd.’ Een positieve recensie van Kees. Prettig.