Stampende nummers en mini-bekkens

close

De Amsterdam Klezmer Band kennen we van heerlijke avondjes dansen, maar in Septacost krijgen we daar mooie verhalen van Job Chajes en Alec Kopyt bij. Zij kennen elkaar al 20 jaar en laten in de voorstelling zien dat ze ook ruzie kunnen hebben. Gaat dat gepaard met veel geluid of ijzige stilte?

‘Mijn moedertaal is Russisch, dus als ik iets heftigs wil zeggen moet ik voorzichtig mijn woorden afwegen’, onthult Alec. ‘In het Russisch zou ik het niet van hem winnen, vrees ik’, zegt Job lachend. ‘Toch hebben we wel tegen elkaar staan schreeuwen, maar we hadden soms ook een cold war.’ De mannen praten in een mengeling van talen en delen duidelijk veel plagerijtjes. Als Alec begint met ‘Hij is heel traag’, wordt dat snel gepareerd door Job met ‘Dat komt omdat ik altijd cd’s sta te verkopen.’ Het verhaal voor de voorstelling werd geschreven door Martin Draax en is losjes gebaseerd op hun leven. Hierbij worden dansbare nummers afgewisseld door de liefste liedjes met mini-bekkens.

Bombarderen met muzieksalvo’s
‘Je kunt mensen niet de hele tijd bombarderen met salvo’s van muziek’, volgens Job. ‘Naast vette stampende nummers, moet je ook zorgen voor kleine breekbare momenten.’ Volgens Alec is stilte datgene wat het verschil maakt tussen een goede en een niet zo goede muzikant. ‘Stilte is een integraal onderdeel van muziek. Net zoals een goede schrijver gebruikmaakt van witregels, zoek je als muzikant ook de rust op.’ Job voegt daar nog een levenswijsheid aan toe: ‘Dankzij het één waardeer je het ander ook meer. Het is net als een huwelijk; als je even afstand hebt, waardeer je de nabijheid extra.’

Tekst: Veerle Corstens. Foto: Anke Teunissen