Terwijl ze repeteren in Antwerpen werkt Monki Business aan Uitkijkers: de afsluitende voorstelling van een drieluik over optimisme en de tijd waarin wij leven. De voorstelling bestaat uit een installatie van Chinese poles en drie acrobaten. Fysiek, kwetsbaar en balancerend op hoogte zoeken ze naar een vorm voor een vraag die groter is dan de voorstelling zelf: hoe blijf je hoopvol in een tijd waarin zorgen en onzekerheid vaak de boventoon voeren?
Uitkijkers is een pleidooi voor optimisme. Geen blind geloof dat alles goedkomt, maar een bewuste keuze om te blijven reiken naar wat beter kan. Statistieken laten zien dat veel dingen de afgelopen tweehonderd jaar vooruit zijn gegaan, terwijl ons gevoel zich vaak richt op wat misloopt. In twee solovoorstellingen onderzochten de makers hoe cynisme werkt en hoe het kan vastzetten. Ze struikelen over het woord ‘optimisme’, omdat het voor hen eigenlijk over hoop gaat: het vermogen om je een toekomst voor te stellen die je echt verlangt.
Oefenen in Toekomstdenken
Op Terschelling gaf Monki Business twee workshops Oefenen in Toekomstdenken bij Flang in de Pan, met als doel ruimte te maken voor verbeelding. Deelnemers sloten hun ogen en fantaseerden over een tijd die nog moet ontstaan. Wat verlangen we? Wat laten we achter ons? Iedereen schreef een eigen toekomstbeeld, beginnend met: ‘In mijn tijd ziet het er zo en zo uit…’
Opvallende thema’s kwamen terug: meer collectiviteit, minder individualisme, kleiner wonen en bewuster omgaan met ruimte. Een sterke wens om zorgzamer met natuur en met elkaar om te gaan. Tegelijk werd voelbaar hoe sterk comfort ons vasthoudt. Een cultuurverandering vraagt om gezamenlijke beweging.
De input uit de workshops is meegegeven aan vier schrijvers, die er nieuwe toekomstverbeeldingen van maakten. Die teksten vormen geen letterlijke scènes in Uitkijkers, maar klinken thematisch door in de voorstelling.
Balanceren tussen kunst en werkelijkheid
De zoektocht van Monki Business ligt in de overlap tussen het acrobatische en het maatschappelijke. Wat gebeurt er als lichamen risico nemen, vallen en weer opstaan, terwijl we nadenken over de wereld waarin we willen leven? Kunst kan ruimte scheppen voor gesprekken die anders zelden plaatsvinden.
Wat hopen ze dat het publiek meeneemt? Dat we de toekomst blijven verbeelden, juist wanneer dat schuurt. Dat we blijven reiken naar wat mogelijk is. Optimisme vraagt kwetsbaarheid en soms lef. Precies daar ontstaat beweging. En die beweging maken we samen.
