De Dagkrant is al dertig jaar het kloppend hart van Oerol op papier (en tegenwoordig op je scherm). Dit jaar verschijnt de krant voor het eerst op een gloednieuw platform. Een goed moment om hoofdredacteur Willem Sjoerd van Vliet een paar vragen te stellen.
Voor wie er nog nooit een in handen heeft gehad: wat is de Dagkrant?
Voor de duur van het festival is het een krant die alles op, aan en rondom het festival vastlegt. En dat gaat alle kanten op: van ingezonden tekeningen van kinderen tot een interview met de burgemeester van Terschelling. Eigenlijk zien we de Dagkrant als een extra locatie waar het festival zich afspeelt. Naast het Bostheater, Duinmeertje van Hee en Nollekes is de Dagkrant een plek voor onze redacteuren om hun verhaal te vertellen. Ze treden per dag één keer op, en dat is te zien op je scherm.
Dertig jaar Dagkrant. Wat is in al die tijd hetzelfde gebleven?
De Dagkrant is één van de meest ‘losse’ kranten die ik ken. Er is plek voor poëzie, voor speelse invallen. En het is een krant die enorm verbindt. Met de lokroepjes, geïntroduceerd ruim voordat social media intrede deed, krijg je een prachtig inkijkje in de hoofden van de Oerolgangers. En dat zijn vaak hele plezierige hoofden. Dat was dertig jaar geleden zo, en nu nog.
Hoe ziet een dag eruit tijdens het festival?
We worden ’s ochtends wakker door de kerktoren van Midsland. Vervolgens gaan we vergaderend ontbijten. Dan op pad voor je verhaal. Eind van de middag maak je het af. Er hangt dan een elektrische spanning in het redactiehuis. Veel zoemende laptops met warme batterijen. Daarna eten en hopelijk lukt het om ook nog een voorstelling te bezoeken. Dan met kleine oogjes terug, want de ochtend erna begint alles weer van vooraf aan.
Je bouwt elk jaar een nieuw team. Hoe smeed je daar in korte tijd een hecht collectief van?
Ik let erop dat alles goed in balans is. Naast de schrijvers zijn er makers die podcasts opnemen, anderen maken vlogs, sommige tekenen cartoons. Voordat we naar het eiland gaan hebben we al contact gehad en wisselen we ideeën uit. Maar het echte smeden gebeurt op het eiland zelf. Weinig tijd, veel werk, en je bent elkaars emotionele support. Tegen het laatste weekend kun je met z’n allen dansen. De band wordt sterker naarmate het festival vordert.
Het mooie is dat de Dagkrant voor sommigen een springplank wordt. Jantine Jongebloed was eerst redacteur, en nu ontwikkelt ze een kunstinstallatie voor Oerol over afscheid nemen. De omgekeerde route kan ook: Sanne van Balen, die vorig jaar een intrigerend werk over het Terschellinger dialect maakte, is dit jaar één van onze redactieleden.
Is er een moment uit de Dagkrant dat je bijzonder is bijgebleven?
In 2024 was er een reis naar Terschelling georganiseerd voor een groep met een verstandelijke beperking. We werden getipt dat ze naar een voorstelling van Collectief Walden gingen, dus fotograaf Lisa van der Rhee en ik gingen samen op pad. De voorstelling was perfect gekozen: een heel extravert gebeuren met dans en zingen, allemaal tussen de bomen in een duinpan. Na afloop hebben we samen lunch gegeten. Ik heb zelden zo’n vrolijk reisgezelschap gezien.
En vorig jaar was er het Rode Lijn-protest op het strand. De poëzie die toen door Lin An Phoa werd voorgedragen kwam met prachtige foto’s van onze fotografen in de krant. Op zo’n moment ben ik blij dat de Dagkrant bestaat. Dat we zo’n moeilijk moment met een poëtische blik kunnen aanschouwen.
De Dagkrant verschijnt straks op een nieuw online platform. Wat verandert dat?
Aan de voorkant zal het verschil wat kleiner zijn: we plaatsen doorlopend artikelen in plaats van alles in één keer. Aan de achterkant wordt het een groter verschil, maar dat vertel ik liever eerst aan de redacteuren. Zou zonde zijn als ze dat via de Vriendenkrant zouden moeten vernemen. *(lacht)*
Hoe zorg je dat je vernieuwt zonder te verliezen wat de Dagkrant de Dagkrant maakt?
De Dagkrant is een organisme dat zich aanpast. Maar de liefde voor Oerol is het houvast. Je kunt dertig jaar terugkijken en zien hoe het festival met veel tranen, zweet, liefde en zandkorrels is uitgegroeid tot een uniek internationaal fenomeen. De Dagkrant is een verlenging daarvan. Een plek om er met je lichaam en geest in te dippen.
